Silvano Rossi, één van de meest bekende herenkappers in Rome, die al meer dan zestig jaar zijn cliënteel piekfijn verzorgde in een kleine zaak waarvan het interieur al even oud was, is overleden. De kleine kapperszaak op het kruispunt van de Via dei Pianellari, de Via dei Portoghesi en de Via dell’Orso is al dicht en wordt momenteel verbouwd. Het wordt gelukkig een nieuwe kapperszaak, maar natuurlijk zonder zijn meesterkapper. Met Silvano Rossi verdwijnt een lokale beroemdheid. Vele duizenden Romeinen maar ook bezoekers uit de hele wereld kwamen bij Silvano over de vloer. Onder hen vele beroemdheden die gecharmeerd waren door het ouderwetse maar oerdegelijke interieur.
Vijf jaar geleden werd Silvano Rossi zelfs even wereldberoemd, toen een scène voor de film Eat, Pray Love met in de hoofdrol Julia Roberts in zijn zaak werd opgenomen. De kapper is zelf ook even te zien en te horen in de scène, waarin hij en een klant Julia Roberts uitleggen dat het niet voldoende is de Italiaanse taal te spreken maar dat daar ook emoties en gebaren bij horen.
Silvano was bijzonder trots op die kleine filmrol en naast de foto’s van vele andere bekenden, hing die met hem en Julia Roberts op een prominente plaats. Daarnaast kon de kapper urenlang vertellen over de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw, volgens hem de mooiste periode die Rome na de keizertijd heeft meegemaakt. Binnenstappen bij Silvano was echt een tijdreis maken.
Silvano Rossi deed uiteraard meer dan alleen maar haren knippen. Een scheerbeurt was een avontuur waarvoor je de nodige tijd moest uittrekken. Mannen met baard of snor moesten geduldig wachten tot het laatste haartje perfect was getrimd of verwijderd, anders raakte je niet buiten. Het inzepen met schuim en het vervolgens nauwgezet en vanuit verschillende hellingshoeken afscheren van de baardstoppels eindige met een babygladde huid. Silvano was – behalve met een vlijmscherp geslepen scheermes – altijd gewapend met een warme natte doek om de huid te ontspannen en te verzorgen en een koude om de porïën te sluiten.
Silvano zelf stond er altijd piekfijn en onberispelijk gekleed bij. Een Romeinse gentleman als hij was, zou hij het niet wagen om te gaan lunchen in zijn werkplunje, dat gebeurde in maatpak. Hij droeg het op kalme dagen gewoon onder zijn werkplunje, anders ging hij zich omstreeks 13 uur wel even omkleden. Hij zou echter nooit zijn pand verlaten zonder het bordje ‘Ben even weg maar wel in de buurt’ omhoog te hangen. Zelfs bij zijn kappersschort ontbrak nooit een vlinderdas. Grappig detail: de enige keer dat Silvano te zien was zonder zijn standaard vlinderdas, was tijdens de bewuste filmscène. De filmmakers vonden het maar niets dat een kapper rondliep met een vlinderdas…
Het aantal toeristen dat in deze zaak foto’s van het interieur heeft gemaakt moet enorm zijn. Het was dan ook het zien waard. Alles in deze zaak was vele jaren oud. De fraaie kapperstoelen, bedekt met rood leder, dateerden uit de jaren ’40 van de vorige eeuw. Het waren schitterende stoelen, met een perfectie ondersteuning voor het hoofd.
Silvano heeft nooit toegevingen gedaan aan de moderne kapperswereld: geen gel, geen modieuze attributen of accessoires, laat staan een haardroger of modern gereedschap. Handgemaakte shampoo, scheerschuim en wat reukwater, … dat was het wel zo’n beetje. Zijn juiste leeftijd heeft hij nooit prijsgegeven, maar de man was alleszins ouder dan 80.
Met het verdwijnen van Silvano Rossi, verdwijnt andermaal een stukje geschiedenis in Rome. Ook wij, en verscheidene S.P.Q.R.-leden, moeten nu op zoek naar een andere kapper. Al is de zaak gelukkig niet uitgegroeid tot de zoveelste souvenirwinkel. Op dezelfde locatie bevindt zich een (vernieuwde) kapperszaak, met een (schijnbaar) oud interieur. Erg mooi gedaan. De opvolger van Silvano staat klaar maar je haar laten (bij)knippen zal in Rome nooit meer hetzelfde zijn.
De scène uit Eat, Pray Love in de kapperszaak kan je hier bekijken.
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 1 september 2015. Bekijk het origineel.