Het veranderend landschap tijdens de Romeinse tijd aan de Vlaamse kust is het onderwerp van een lezing door Frank Mostaert die plaats heeft op woensdag 19 november 2008 om 20 u. in de UA-Stadscampus, lokaal R.014, Rodestraat 14, Antwerpen. Deze lezing wordt georganiseerd door de Antwerpse Vereniging voor Romeinse Archeologie (AVRA) in samenwerking met de Vakgroep Geschiedenis van UA-Stadscampus.
Tweeduizend jaar geleden stond de zeespiegelstand nog twee meter lager dan vandaag en was de kustvlakte nog grotendeels een natuurgebied beheerst door de werking van het getij en beschermd door ongerepte duinenmassieven en stranden. Achter die duinen strekten zich grote schorrengebieden uit, doorsneden door getijdengeulen en kleinere kreken. Hier en daar bleven nog restanten van een groot moerasgebied bespaard van de dodende invloed van het zoute water.
Landinwaarts van de eigenlijke kustvlakte strekte zich een loofwoud uit op een hoger gelegen zandige ondergrond. Op een uitloper van die zandige zone werd de Romeinse legerbasis van Oudenburg gebouwd. Ook Brugge en Aardenburg ontwikkelden zich in de Romeinse tijd op die zandrug. Wat zochten de Romeinen in dit extreem dynamisch en onherbergzaam gebied? Hoe konden ze overleven? Waar konden ze zich best vestigen en in stand houden?
Het landschap en de evolutie ervan is een belangrijke sleutel voor de oplossing van deze vragen. Grootste uitdagingen waren wellicht de voorziening in drinkwater, de strijd tegen de overstromingen en de veiligheid tegen invallen van volksgroepen met een betere terreinkennis. Brandstof, zout en voedsel was er wel te vinden. Wellicht zou zelfs voor de Romeinen de strijd tegen de natuurelementen ondoenbaar zijn geweest zonder de ontwikkeling van technologische hoogstandjes, zonder creativiteit en zonder gunstige klimatologische omstandigheden.
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 7 november 2008. Bekijk het origineel.