Dit kan waarschijnlijk alleen maar in Rome. In het historische stadshart is een nieuwe jongerenpub geopend, GPII geheten, wat verwijst naar de vorige paus, Johannes Paulus II, in het Italiaans G(iovanni) P(aolo). Het nieuwe Italiaanse café wil zoveel mogelijk (katholieke) jongeren lokken en is gevestigd op een unieke locatie: in de crypte van de Basilica di Santi Ambrogio e Carlo. Enig minpuntje voor wie graag een stevig(er) glas drinkt: er wordt geen sterke drank geserveerd.
Het initiatief kwam er met medewerking van het bisdom Rome. Het was de bedoeling een ontmoetingsplaats te creëren voor jongeren, een plek waar ze zich thuis voelen, kunnen genieten van films en concerten maar waar ze ook kunnen internetten en gamen, of gewoon gezellig een pilsje kunnen drinken. Hoewel G(iovanni) P(aolo) II zich in de kelders van de basiliek bevindt, zijn alle muren en gewelven spierwit geschilderd. Ook de TL-verlichting doet niet echt denken aan een sfeervol, bruin café.Maar een kruisbeeld en teksten uit de bijbel of uitspraken van de paus op de muren laten geen ruimte voor twijfel: hier staat geloof centraal. Een pilsje en een wijntje mogen er gedronken worden, maar sterke drank is er niet toegelaten. “Het moet gezellig blijven, drinken louter omwille van de alcohol kan niet voor ons” aldus de initiatiefnemers.
GPII is gericht op de jeugd, maar dan wel de chique. De crypte van de basiliek is volledig gerestaureerd, het bisdom heeft zo’n 50.000 euro geïnvesteerd in het project. Een deur naast de bar leidt naar een smalle gang waar tentoonstellingen kunnen worden gehouden. Een nog smallere gang komt uit in de crypte, waar zich de graftombes van een aantal kardinalen bevinden. Als unieke locatie voor een bar kan dit toch wel tellen. Nog wat verder is zelfs kantoorruimte voorzien, van waaruit sociale activiteiten voor de jeugd worden ontplooid.
De rijk versierde barokke Basilica di Santi Ambrogio e Carlo bevindt zich aan de Via del Corso en wordt door buurtbewoners vaak de San Carlo al Corso geheten. De oorspronkelijke kerk op deze locatie heette San Niccolà del Tufo en behoorde toe aan de Lombardische gemeenschap onder paus Sixtus IV. Niet veel later is echter beslist de kerk te wijden aan de heilige Ambrosius. In 1610 kwam daar zelfs nog een tweede heilige bij, Carolus Borromeus, dit ter gelegenheid van diens canonisatie.
Op 29 januari 1612 werd de eerste steen gelegd van de nieuwe kerk in zijn huidige vorm. Dat de kerk er vandaag ook effectief staat, is voornamelijk te danken aan de investeringen van Onorio Lungi en zijn zoon Martino. Het ontwerp was van Onorio Longhi die zijn inspiratie haalde uit de Dom van Milaan. De architect stierf echter voordat de kerk af was, waardoor de gevel uiteindelijk in 1684 werd voltooid door Gian Battista Menicucci en Mario da Canepina.
De koepel, de op twee na grootste van Rome, en de apsis werden in 1668 toegevoegd. De koepel werd ontworpen door Pietro da Cortona en lijkt op deze van de Santissimi Martina e Luca aan het Forum Romanum. De voorgevel is een ontwerp van kardinaal Omodei, die het niet zag zitten dat de toen vermaarde Carlo Rainaldi dit zou doen.
In 1929 kreeg de S. Ambrogio e Carlo de status van ‘basilica minor’. Binnen is een fresco van Giacinto Brandi te zien, de Val van Opstandige Engelen, geschilderd in de periode 1677-1679. Het retabel, dat Sint-Ambrosius en Sint-Carolus voorstelt, werd geschilderd door Carlo Maratta in 1685. In 1614 werd het hart van Sint-Carolus als relikwie geschonken aan de kerk door kardinaal Federico Borromeo, een familielid van deze heilige. Dit hart is terug te vinden in een nis aan het tabernakel.
Het interieur werd volledig gerenoveerd in 2001. Er bleken na voltooiing van die werken echter nog steeds scheuren in de muren te zitten waardoor er volgens sommige experts instortingsgevaar bestond. Inmiddels zijn er diverse nieuwe ondersteuningen aangebracht en is de kerk weer volledig stabiel verklaard.
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 29 oktober 2010. Bekijk het origineel.