Zopas is de film Roma, ook wel Fellinix92s Roma genoemd, opnieuw uitgebracht op dvd. In Roma geeft Fellini een oogverblindend persoonlijke en semi-biografisch eerbetoon aan zijn geliefde eeuwige stad en de verhuis ernaar vanuit zijn geboortestad Rimini. Door middel van de wereldgeschiedenis, persoonlijke herinneringen en een lyrische fantasie neemt de regisseur ons mee op een magische en unieke tocht door een Rome zoals alleen de grootmeester in beeld kan brengen. “Rome heeft mij gecrexeberd en ik crexeber Rome” heeft Fellini ooit gezegd. Roma werd destijds bekroond met een prijs voor de beste filmtechniek op het festival van Cannes en kreeg een nominatie voor de Golden Globe. Ook Satyricon, Fellini’s hedonistische visie op Rome, ligt momenteel terug in de winkels. Peter Gonzales speelt de jonge Fellini. Voorts heeft de film vooral onbekenden in de cast, maar zijn er ook – niet genoemde – gastoptredens van Anna Magnani , Marcello Mastroianni, Feodor Sjaljapin Jr, Alberto Sordi, Gore Vidal, John Francis Lane, Elliott Murphy en Fellini zelf. De optredens van Marcello Mastroianni en Alberto Sordi werden verwijderd in de latere kopiexebn van de film.
“Roma is een impressionistisch gedicht over het heden en verleden van de Italiaanse metropool. De vergankelijkheid van mens en cultuur en het verglijden van de tijd worden treffend gexefllustreerd in de scxe8ne waarin archeologen oude en kostbare frescox92s voor hun neus zien verteren door het contact met zuurstof. De hoer x96 een van Fellinix92s archetypes x96 dwingt in Roma respect af. De regisseur filmt het bordeelbezoek als een plechtstatig ritueel, dat schril contrasteert met de exuberante modeshow van de clerus die erop volgt. Deze satirische show is een parodie op de rijkdom, vercommercialisering en corruptie van de kerk. Dit heiligschennend schouwspel, het moment suprxeame van de film, werd Fellini niet in dank afgenomen” schreef het weekblad Knack naar aanleiding van het heruitbrengen van Roma.
De Italiaanse filmregisseur Federico Fellini werd op 20 januari 1920 geboren in Rimini en stierf in Rome op 31 oktober 1993. Aanvankelijk deed hij journalistiek werk, tekende cartoons en schreef humoristische teksten voor radio en weekbladen. Met Roberto Rossellini werkte hij aan het scenario van diens Roma cittxe0 aperta (1945) en Paisxe1 (1946) en hij trad tevens als diens regieassistent op. In 1950 maakte hij met de reeds gevestigde regisseur Alberto Lattuada zijn eerste film: Luci di varietxe0. In deze periode onderging hij de invloed van het neorealisme, waartegen hij zich vanaf La dolce vita (1960) afzette, omdat naar zijn mening niet de werkelijkheid, maar de verbeelding de drijfveer dient te zijn voor een kunstenaar.
Zijn latere films zijn een mengeling van droombeelden, realistische registratie en sterk autobiografische elementen waarbij de ironie, het burleske en de bohxe8mekanten van het leven een belangrijke plaats innemen. Zijn vrouw, Giulietta Masina, speelde in een aantal van zijn films. La dolce vita kreeg de Grand Prix op het Festival van Cannes. La strada, Le notti di Cabiria en Otto e mezzo kregen een Oscar. In 1993 ontving hij een ere-Oscar voor zijn hele oeuvre.
Tot Fellini’s bekendste films behoren Le notti di Cabiria (1951); Lo sceicco bianco (1952); I vitelloni (1953); Il bidone (1955); La dolce vita (1960); Boccaccio 70 (1962, episode Il tentazione del Dr. Antonio); Otto e mezzo (1963); Giuliettta degli spiriti (1965); Histoires extraordinaires (1968; episode Toby Dammit); Satyricon (1969); I clowns (1970); Roma (1972); Amarcord (1974); Casanova (1976); Prova dx92orchestra (1978); La cittxe0 delle donne (1979); E la nave va (1983); Ginger e Fred (1985); Intervista (1987); La voce della luna (1990).
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 8 juni 2012. Bekijk het origineel.