Sicilië wordt verbonden met het Italiaanse vasteland, heeft de Italiaanse regering beslist. Volgend jaar moet worden begonnen met de aanleg van een hangbrug over de Straat van Messina. De hele brug wordt opgehangen aan slechts twee torens en wordt nu al omschreven als de brug van de wereldrecords. Het zou meteen de langste brug ter wereld worden met een lengte van 3.690 meter, bijna drie keer langer dan de Golden Gate-brug in San Francisco. De twee torens die de brug moeten dragen, zullen 383 meter hoog worden, hoger dan de Eiffeltoren. In beide richtingen worden vier rijvakken en vier spoorlijnen voorzien. In het midden moet de brug tien meter kunnen bewegen bij hevige winden. De brug zal ongeveer 64 meter boven de zee hangen. De kosten van het prestigeproject zijn begroot op zes miljard euro. De werken beginnen in het najaar van 2010. De brug moet klaar zijn in 2012, al is de uitvoeringstermijn van dergelijke werken in Italië nogal rekbaar.
Premier Silvio Berlusconi heeft zich sterk gemaakt voor de brug die veel anderen overbodig vinden omdat de reistijd met de veerboot weinig voorstelt. Critici wijzen ook op risico’s die aardbevingen met zich meebrengen. De Ponte sullo Stretto di Messina maakt deel uit van een veel omvangrijker infrastructuurproject waarvoor 16,6 miljard euro is uitgetrokken. Ongeveer de helft daarvan komt van de overheid, de andere helft komt van investeerders uit de privésector. Zo krijgt de Zuid-Italiaanse regio Calabrië er stukken autosnelweg bij en wordt er in het noorden geld gestopt in een snelle treinverbinding tussen Turijn en Lyon.
Volgens voorstanders van het bouwproject is de brug van groot economisch belang voor beide regio’s. De vorige regering, onder leiding van Romano Prodi, schoof de plannen voor de bouw van de brug echter op de lange baan. Dat had Prodi overigens nog vóór zijn verkiezingscampagne aangekondigd. De centrumlinkse Prodi was om milieu- en economische redenen tegen de brug gekant en stelde dat Zuid-Italië beter gediend is met de aanleg van nieuwe wegen. Toenmalig minister van verkeer Alessandro Bianchi omschreef de brug destijds als “het meest zinloze en schadelijke Italiaanse project van de eeuw”. Het project was echter één van de grote stokpaardjes van Silvio Berlusconi, die nu zijn zin lijkt te krijgen.
De Groenen vrezen dat de mafia een graantje zal willen meepikken van de investeringen door de overheid. Critici van de brug vinden dat het geld beter besteed kan worden aan de verbetering van wegen, scholen en ziekenhuizen in het zuiden. De linkse oppositie heeft al later weten dat het project wordt geschrapt als zij volgend jaar de presidentsverkiezingen zou winnen.
Het idee om Sicilië te verbinden met het vasteland van Italië circuleert al heel lang. De plaatsvervanger van Napoleon in Napels dacht al aan de aanleg van een scheepsbrug. Garibaldi maakte een serieus plan voor een vaste verbinding, als symbool van de eenheid van Italië. Ook Benito Mussolini droomde van een brug die een groots loflied moest worden op het fascisme.
Een wet van 1971 verplichtte tot de aanleg van een oeververbinding. Maar wat voor een verbinding? Van alles is op de tekentafel geprobeerd: een tunnel van vijftig kilometer, in het water zwevende buizen die met kabels zouden worden verankerd aan de zeebodem, bruggen van diverse types, waaronder eentje met een centrale pijler. Dat plan werd al gauw opgegeven wegens te grote problemen met uitvoering en onderhoud op een punt waar de zee 150 meter diep is.
De afstand tussen de Calabrische en de Siciliaanse toren bedraagt 3.690 meter. De torens zijn mastodonten van 383 meter, ongeveer even hoog als het World Trade Center in Manhattan. Ze bestaan uit twee stalen poten met vier dwarsverbindingen. Elk van deze reuzenladders heeft een gewicht van iets meer dan 54.000 ton. Door elk van de poten loopt een lift. De fundamenten van gewapend beton gaan twintig meter de grond in. Ze worden op hun plaats gehouden door ondergrondse muren tot zestig meter diep. Aardbevingen, die in de streek nogal eens voorkomen, zouden geen gevaar opleveren voor de brug en haar gebruikers. De torens zullen bestand zijn tegen een aardbeving van 7,1 op de schaal van Richter en moeten de schokken volledig kunnen opvangen. Rukwinden tot 270 kilometer per uur zullen evenmin een probleem vormen, dankzij de aerodynamische constructie en de schermen die de wind moeten breken. Ze zal zelfs niet ten onder gaan door een atoomexplosie op vijfhonderd meter afstand, of door een neerstortend vliegtuig of een raketinslag, zo beweren de ontwerpers.
De ruggengraat van de brug wordt gevormd door vier staalkabels, twee aan elke kant, die met een reuzencurve tussen de torens hangen. Ze hebben elk een doorsnee van 1,24 meter en zijn opgebouwd uit 44.300 afzonderlijke staaldraden. Op een afstand van 180 meter van de torens zijn ze verankerd in de grond in prismavormige blokken. Tussen het ene verankeringspunt en het andere aan de overkant loopt 5.300 meter kabel. Daaraan zijn tientallen verticale kabels bevestigd die het wegdek dragen. Het staal dat voor dit ophangsysteem is gebruikt, weegt samen 166 miljoen ton, bijna het dubbele van de hele Italiaanse oorlogsvloot. De recordlijst is nog veel langer. Op 64 meter boven zeeniveau, hoog genoeg om de hoogste schepen ongehinderd te laten passeren, loopt het zestig meter brede wegdek. De oppervlakte daarvan is 22 hectare, even groot als vijftig voetbalvelden. Aan het ontwerp hebben een groot aantal Italiaanse en buitenlandse universiteiten, onderzoekscentra, bedrijven en experts meegewerkt.
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 7 maart 2009. Bekijk het origineel.