Levende standbeelden zijn zeer aparte figuren binnen het straattheater. Steeds opnieuw spreken ze tot de verbeelding en, al is er soms wel heel wat verschil in kwaliteit, meestal staat het publiek er met open mond (van bewondering) naar te kijken. Hoe doen ze het? Is het een echt beeld of gaat het om een levende persoon? Dat kom je meestal pas te weten als je een muntje werpt in de hoed. En daar is het hen natuurlijk om te doen.
Een levend standbeeld of living statue wordt gevormd door één of meerdere personen, die op een standbeeld lijken. Dit wordt bereikt door schmink en aangepaste kleding. De persoon of personen mogen zich niet bewegen, hetgeen zeer veel concentratie en een groot uithoudingsvermogen vergt. Levende beelden worden ondermeer gebruikt in etalages om kijkers voor de gek te houden en in televisieshows met de verborgen camera.
In Rome kom je ze zomaar tegen. Hier verdienen handige jongens en meisjes op diverse pleinen en straathoeken heel wat geld aan toeristen die deze zachte animatie meestal wel vermakelijk vinden. Daar zijn artiesten bij die zich nogal – goedkoop – in een plastic pakje hijsen en een halve dag als Egyptische mummie of New Yorks vrijheidsbeeld ergens op een plein staan. Toegegeven, in de brandende zon is dat geen aangenaam karwei, maar bijzonder is het niet. Toch ligt de kwaliteit van de Romeinse straatartiesten over het algemeen vrij hoog.
Een klassieker die al heel wat jaren meedraait in de stad is de rennende zakenman, soms met, soms zonder koffertje, tijdens het weekend en op drukke dagen steevast te vinden is op Piazza Navona. Zijn glimlach is superieur breed, hij ziet er werkelijk uit alsof hij snel stapt of loopt, zelfs z’n das lijkt te wapperen in de wind maar hij beweegt werkelijk geen millimeter. Een vakman.
Een ander ‘standbeeld’ dat de jongste tijd heel wat succes oogst is de geheimzinnige kerel die vaak even ongemerkt verdwijnt als hij verschijnt en zichzelf de kleur van een vuilnisbak heeft gegeven. Daar leunt hij dan tegenaan of soms gaat er gewoon naast liggen. Is dit een kunstzinnig stukje straatmeubilair, een verfraaiing van de stedelijke reinigingsdiensten van de Romeinse vuilnisbakken, wie zal het zeggen? De man is een meester in camouflage en blijft onbeweeglijk tot kinderen gillend vaststellen dat er met dat rare beeld toch iets aan de hand is !
Er bestaan natuurlijk nog vele andere vormen van straatanimatie in Rome, gaande van stoeptekenaars die met hun krijtjes Botticelli nabootsen, spuitbusartiesten, humorkunstenaars, stepdanseressen, Chinese vrouwen die je naam op een rijstkorrel graveren, tot de onvermijdelijke straatzangers en muzikanten. En nog zoveel meer. Dergelijk vermaak hoort bij de charme van de stad en zorgt regelmatig voor een glimlach bij inwoners en toeristen. Je moet het zelf maar eens komen ontdekken in Rome !
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 20 maart 2009. Bekijk het origineel.