De traditionele Romeinse familierestaurantjes zijn gelukkig nog lang niet verdwenen maar die adresjes worden wel geleidelijk zeldzamer. Een restauranthouder die al drie of vier generaties een trattoria open houdt moet soms zijn zaak verkopen, gewoon omdat hij geen opvolger heeft. In de plaats komt er niet zelden een trendy horecagelegenheid of, veel erger, de zoveelste souvenirwinkel. Op dit moment is ongeveer 10 procent van de Romeinse restaurants in handen van een buitenlandse eigenaar.
Vrijwel alle restaurants in Rome hebben buitenlands personeel in dienst. Na de regio Lombardia lokt de regio Lazio de meeste immigranten naar horecabedrijven. Heel wat van die werknemers komen uit de voormalige oostbloklanden maar vooral uit Aziatische landen. Niet zelden zijn het erg harde werkers. Wanneer de baas van de zaak te oud wordt en aan opvolging denkt zijn deze buitenlanders soms de eersten aan wie wordt gevraagd of ze geen interesse hebben om de zaak over te nemen. Dat is niet goedkoop maar vooral Aziatische werknemers hebben er een handje van weg om via talrijke vrienden, contacten en familieleden genoeg geld bij elkaar te krijgen. Als dat lukt wordt de zaak meestal gewoon voortgezet. Met dat verschil dat er vanaf dan niet langer een Italiaanse mama aan de kassa zit en papa voortaan de flessen wijn niet meer opentrekt. Je krijgt er een altijd glimlachende Aziatische jongen of meisje voor in de plaats. De taalproblemen krijg je er soms gratis bij. Zelfs op de populaire Campo de’ Fiori zijn nu al meerdere zaken in buitenlandse handen geraakt.
Maar soms gaat het restaurant ook gewoon dicht en wordt het pand na een tijdje omgevormd tot een goedkope snackbar, een ijsjeszaak of een souvenirwinkel. Op die manier verdwijnen niet alleen steeds meer traditionele Romeinse horecazaken maar gaat het aantal eetgelegenheden in zijn geheel erop achteruit.
Ook de misdaadsyndicaten proberen de jongste jaren binnen te dringen in de Romeinse horecabedrijven. Zowel de Siciliaanse Cosa Nostra, de Napolitaanse Camorra en de Calabrese ‘Ndrangheta kopen regelmatig horecazaken op. Naar schatting een vijfde van alle Romeinse restaurants is op de een of andere manier gexefnfiltreerd door de maffia. De bedoeling is uiteraard het witwassen van misdaadgeld afkomstig van drugs, wapenhandel en prostitutie.
Volgens een rapport dat vorig jaar werd gepubliceerd controleren de Italiaanse maffiaclans in heel Italixeb ongeveer 5.000 bars en restaurants en stellen ze in die zaken alles samen zo’n 16.000 mensen te werk. In Rome schrikken de misdaadsyndicaten er zelfs niet voor terug om met behulp van stromannen complete restaurantketens op te starten. Voor de bewoners is het meestal een publiek geheim wie waar neerstrijkt, toeristen beseffen vaak niet niet bij wie ze in werkelijkheid aan tafel schuiven.
Als het te gortig wordt treedt de politie weleens op. Zo werd vorig jaar beslag gelegd op het Antico Caffe Chigi, een zaak die volledig in handen bleek te zijn van de ‘Ndrangheta. De zaak bevindt op een paar honderd meter van het Italiaanse parlement en vlakbij Palazzo Chigi, het kabinet van premier Berlusconi. Het Antico Caffe Chigi werd druk bezocht door journalisten en politici. Een ander bekend voorbeeld is het beroemde Cafxe9 de Paris aan de Via Veneto, waarvan de Guardia di Finanza zeker weet dat de nieuwe eigenaar tot de Calabrese maffia behoort. Dat werd drie jaar geleden reeds ontdekt maar de zaak is nog steeds open.
En om dit stukje volledig te maken hebben we het nog even over de restaurants in Rome die een volledig buitenlandse keuken aanbieden. De spits wordt afgebeten door de Chinese restaurants, die zowat 75 procent uitmaken van alle etnische restaurants in Rome. Daarna komen de Japanse restaurants (9,3 procent), de Afrikaanse (3,2 procent), Braziliaanse (2,8 procent) en Mexicaanse (2 procent). Natuurlijk zijn er in Rome nog heel wat andere internationale keukens vertegenwoordigd maar die vallen nauwelijks op in het straatbeeld.
Wat wel een constante is in deze zaken, is het ontzettende rommeltje dat er van de menukaarten wordt gemaakt. Die staan in de meeste gevallen boordevol zware spellingsfouten waarbij de namen van de gerechten soms zo worden verbasterd dat het zelfs niet meer duidelijk is wat er nu precies wordt aangeboden. Het fenomeen doet zich niet alleen voor op de in het Italiaans opgestelde menu’s maar evenzeer bij de Engelstalige kaarten.
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 14 maart 2012. Bekijk het origineel.