Op de centrale binnenplaats van het Museo della Civiltà Romana is een villatuin nagebouwd zoals die er in de Romeinse keizertijd ongeveer moet hebben uitgezien. De roodkleurige muren, de terracotta vazen, beelden en andere decoratieve objecten, zorgen samen met wijnstokken, bloemen, planten en geurige kruiden voor een tuin van de soort en het uitzicht waaraan de Romeinen veel aandacht en tijd schonken en die ondermeer werd gebruikt om in alle rust te mediteren en te filosoferen. Vooral de rijke Romeinen beschikten meestal over een ommuurde tuin, het peristýlum (of peristílium). De overdekte zuilengalerij beschermde tegen de hete zon in de zomer en dempte het lawaai van buitenshuis.
In het museum werden houten balken in plaats van zuilen gebruikt, maar de visualisatie is duidelijk. De reconstructie van een dergelijke hortus conclusus, een omsloten binnentuin, is wetenschappelijk niet altijd even gemakkelijk te verantwoorden. Tuinarchitectuur is immers vluchtig en de meeste tuinen uit de Romeinse oudheid waren enkele jaren na de val van het rijk grotendeels overwoekerd en verdwenen. Er zijn wel literaire bronnen die beschrijven hoe zo'n tuin er uitzag. Het concept van de omsloten villatuin werd in de eeuwen daarna echter vaak opnieuw toegepast, ondermeer in kloosters. Ook tijdens de renaissance werden dergelijke tuinen opnieuw erg populair. Iedere palazzo de naam waardig, zorgde ervoor de beschikking te hebben over een binnentuin, al zag die er anders uit dan in de oudheid.
Museo della Civiltà Romana
Piazza Giovanni Agnelli 10, Rome
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 22 juni 2010. Bekijk het origineel.