Het lijkt de piratenkatten een goed idee als het beroemde Colosseum in Rome de geschiedenis zou in gaan als Amfitheater Kattenklauw. Om dat voor elkaar te krijgen beramen ze een nepontvoering van de Romeinse keizer Titus. Ze hopen dat, wanneer zij de keizer redden van de zogenaamde ontvoering, hij het Colosseum zal vernoemen naar Kattenklauw III. Uit dankbaarheid! Om dat te voorkomen moet een sluwe list worden verzonnen. Geronimo Stilton, zowel de normale boeken als de stripboeken, zijn altijd even verrassend maar ook spannend, informatief en vol humor. En ook ‘Ontvoering in het Colosseum’ voldoet weer aan al deze eigenschappen. Op een plezierige wijze leren kinderen al lezend leuke – typische Stilton – weetjes over het vroegere Rome, het ontstaan van het Colosseum, de Tiber en nog veel meer.
Het gaat om het derde album van de serie ‘Een reis door de tijd’ met als hoofdpersoon Geronimo Stilton, de bekende uitgever van de krant ‘De Wakkere Muis’. De Piratenkatten hebben opnieuw snode plannen om de geschiedenis in hun voordeel te gaan veranderen en dus reizen Geronimo, journaliste Pattie Spring, Benjamin en Pandora met de Tijdknager van professor Volt en de professor zelf terug naar het oude Rome van 80 na Chr. Daar is het Colosseum bijna klaar. Het nu als Colosseum bekende amfitheater zal groots geopend worden als het Flavisch amfitheater. De Piratenkatten, weer vermomd als muizen, proberen met slinkse acties de naam veranderd te krijgen in ‘Amfitheater Kattenklauw’.
Geronimo Stilton is een merk waaronder boeken, de albums en veel hebbedingetjes vallen. Wie denkt dat tv-kok Piet Huysentruyt nog altijd de meest succesrijke schrijver in Vlaanderen is, vergist zich. Die eretitel gaat naar Geronimo Stilton, die in de top honderd van best verkochte boeken dezer dagen niet minder 27 titels heeft staan. Meer dan een kwart van de bestsellerslijsten bezetten, dat heeft nog niemand hem voorgedaan. Niets menselijks is Geronimo Stilton vreemd. Het mag bijvoorbeeld geweten zijn dat hij aan vliegangst lijkt. Kapsones zijn aan hem niet besteed, want op eenvoudig verzoek komt hij zijn waar aanprijzen in scholen, bibliotheken of in de winkels waar men hem ook maar te gast wil hebben. En aan de boekenbeurs houdt hij een lam pootje over van de vele handtekeningen die hij in zijn boeken moet zetten. Pootje – inderdaad, want de keurige en vooral uiterst productieve heer Stilton is een muis. Of beter: een marketingproduct voor kinderen.
Het figuurtje zou bedacht zijn door de Milanese Elisbetta Dami, die verder vooral op de achtergrond wil blijven. Eén van de redenen daarvoor is dat de illusie hoog moet worden gehouden dat Stilton zelf de auteur is van ‘zijn’ boeken. Voor zijn jonge lezertjes moet hij zoveel mogelijk een levend personage zijn, die een eigen, interactieve website heeft en aan wie kinderen, ook in het Nederlands, mails kunnen sturen. Stilton kreeg dan ook een hele biografie mee en verzamelt alle clichés die bijeengeharkt kunnen worden: driedelig pak, deftige studies, liefhebber van golf en klassieke muziek, verzamelaar van parmezaankorsten uit de 18de eeuw, hoofdredacteur van de krant ‘De Wakkere Muis’ en dus ook schrijver van boeken. Voorts heeft de sympathieke muis wat familie, onder andere zusje Thea, die inmiddels ook schrijfster is geworden – een spin-off, en wellicht niet de laatste.
In werkelijkheid is de ‘echte’ schrijver van de Stilton-verhalen een heel team Italianen, naar verluidt een twaalftal, dat nu al meer dan honderd titels heeft geproduceerd. Het fenomenale succes heeft zich over ruim veertig landen verspreid, eerst in thuisland Italië, en nu ook in het Nederlandse taalgebied.
Zeker buiten Italië duurde het een tijd vooraleer Geronimo Stilton aansloeg. Het is de doelgroep zelf, beginnende lezertjes van zeven, acht jaar oud, die er een succes van maakte via mond-aan-mond-reclame. Daar hoorde een uitgekiende marketingstrategie bij, die er vooral in bestaat om de schrijvende muis als een reële auteur voor te stellen.
Het gevolg daarvan is dat zich nu overal acteurs in muizenvermomming als de echte Geronimo Stilton komen aanmelden. Wie het de jonge lezertjes vraagt, krijgt te horen dat de muizenboeken de aardigste zijn die ze ooit hebben gelezen. Dat bleek bij het referendum dat het Vlaams Centrum voor Openbare Bibliotheken en de Stichting Lezen vorig jaar organiseerden, toen Stiltons Fantasia als mooiste uit de bus kwam. Voor twintigers en dertigers was dat Matilda van Roald Dahl, voor veertigplussers Pluk van de Petteflet van Annie M.G. Schmidt. De bijval die Stilton geniet, vindt zijn spiegelbeeld in wat volwassenen over de boekenreeks denken – het omgekeerde dus. De meeste critici vinden de onversneden hype in geen verhouding staan tot de volgens hen magere kwaliteit van de boeken. Ze beoordelen de verhalen namelijk als erg clichématig en weinig inventief.
Daartegenover staat de dwang van het kwalitatieve succes: kinderen kiezen zelf wat ze leuk vinden en zo wordt tenminste een nieuwe generatie warm gemaakt voor het boek. De boeken lenen zich voor een snelle lectuur, met zijn vele kleurtjes en verrassende typografie en aardigheidjes als geurbladzijden, waardoor een specifieke geur op de bladzijde kan worden losgekrabd, desnoods die van zweetvoeten, als het verhaal dat vereist. Geronimo Stilton is een succes zoals Harry Potter er een was bij pubers (en ook volwassen lezers) en Twilight er nu een is bij tienermeisjes. De eigenschap van hypes is dat ze niet lang meegaan; Harry Potter bleef dat maar in de mate dat nieuwe boeken (en films) rond het personage bleven verschijnen. En de verkoop van Harry Potter-boeken is nu zo goed als stilgevallen, al kan dat snel veranderen als er straks een nieuwe film in de zalen komt.
Dat hebben de bedenkers van Geronimo Stilton alleszins goed begrepen: nu de reeks is aangeslagen, overspoelen ze de markt met nieuwe uitgaven in allerlei vormen en prijscategorieën, zodat er altijd wel een reden is om een boek te kopen. Eens zo’n figuurtje een merk is geworden, kan het op tal van andere manieren worden geëxploiteerd. Een animatiefilm zal niet lang meer uitblijven. Toch bleef de merchandising rond Geronimo Stilton tot nog toe beperkt. Maar wat de mogelijkheden zijn, bleek indirect toen Elisabetta Dami in conflict kwam met de Stilton Cheese Makers Association, die de naam van hun kaassoort wilden vrijwaren. In de aanvraag waarmee ze ‘Geronimo Stilton’ als merknaam deponeerde, bleek Dami immers de mogelijkheid open te willen houden om die te verbinden met allerlei voedingsproducten.
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 18 september 2009. Bekijk het origineel.