Het Palazzo Sachetti, één van de meest imposante gebouwen aan de prestigieuze Via Giulia staat te koop. Het is uitzonderlijk dat in Rome een dergelijk pand wordt verkocht.
Het palazzo wordt samen met een paar aanpalende gebouwen en met het huidige interieur op de markt gebracht door Sotheby’s International Realty. Als je die vastgoedmakelaar kan overtuigen van je kredietwaardigheid mag je er misschien wel een kijkje gaan nemen.
Maar de prijs van het gebouw wordt alleen op aanvraag bekendgemaakt en dat betekent dat de meeste stervelingen hun droom om een koopje te doen mogen opbergen.
Wie de vastgoedprijzen in Rome kent weet dat het om een fenomenaal bedrag moet gaan. Daarbij komen ook nog de geschiedenis en de schitterende ligging van het pand.
Maar goed, een kijkje in de catalogus of op de website van de vastgoedmakelaar (waar je nog een paar andere Romeinse stulpjes kan vinden) is toch ook al iets.
Palazzo Sacchetti wordt algemeen beschouwd als het belangrijkste paleis in de Via Giulia. Het palazzo werd in de periode 1542-1543 ontworpen en gebouwd door Antonio da Sangallo de Jonge (1483-1546), van wie het ook een tijdlang de woning was.
Antonio da Sangallo de Jonge bouwde het palazzo op grond die hem in 1542 door het Vaticaan was verkocht.
Op de voorgevel van het gebouw bevindt zich nog steeds het wapen van paus Paulus III (Alesandro Farnese, 1534-1549), met de inscriptie: TV MIHI QVODCVMQVE HOC RERVM EST (Jij (bent) voor mij alles wat hier is).
De architect was verplicht de fundamenten van het palazzo steviger dan normaal te bouwen om zichzelf en zijn woning te beschermen tegen de regelmatig overstromende Tiber.
Da Sangallo bracht de laatste jaren van zijn leven door in deze palazzo. We weten oo dat hij hier woonde door de inscriptie aan de linkerkant van het balkon met de vermelding DOMVS / ANTONII / SANGALLI / ARCHITECTI / MDXLIII (Huis van Antonio da Sangallo Architect 1543).
Na zijn overlijden verkocht zijn zoon Orazio het palazzo op 23 juli 1552 aan kardinaal Giovanni Ricci da Montepulciano voor een bedrag van 3.145 Romeinse scudi.
Ricci liet het gebouw restaureren en vergroten door de Florentijnse architect Giovanni Lippi (1507-1568), beter bekend onder zijn pseudoniem Nanni di Baccio Bigio.
Dat project kostte hem meer dan hij voor het hele gebouw had betaald. Restaureren was blijkbaar ook toen al een dure aangelegenheid.
Toen de kardinaal in 1574 overleed verkocht zijn neef Giulio het aan de bankier Tiberio Ceuli. Die investeerde veel in het gebouw en breidde het nogmaals uit.
Later verkocht de familie Ceuli het palazzo aan kardinaal Ottavio Acquaviva d’Aragona (1609–1674), de aartsbisschop van Napels, wiens wapenschilden nog steeds de kapel van het paleis versieren, die door hem is gebouwd. De kapel liet hij versieren met fresco’s van Agostino Ciampelli.
De familie Acquaviva verkocht het gebouw op haar beurt in 1649 aan kardinaal Giulio Cesare Sacchetti, een lid van de adellijke Florentijnse familie.
De kardinaal liet architect Carlo Rainaldi eveneens nog enkele belangrijke werken in het gebouw uitvoeren, waarbij hij de achterzijde aanpaste en de trappen liet bouwen die naar de Tiber voerden.
Sinds die tijd is het palazzo in het bezit gebleven van de familie Sachetti. In 2015 werd het belangrijkste deel van het gebouw, de gehele piano nobile, geërfd door Giovanna Zanuso, de weduwe van Giulio Sacchetti.
Zij verkocht het meteen voor een niet nader genoemd maar ongetwijfeld fabelachtig bedrag aan de bankier Robert Zelliner de Balkany die in Rome en elders nog andere eigendommen had.
Die heeft niet lang plezier gehad van zijn nieuwe aanwinst, want hij stierf in datzelfde jaar. Zijn erfgenamen verkopen het palazzo Sachetti nu via Sotheby’s International Realty.
In dit soort prachtige gebouwen heb je het voortdurend het gevoel in een museum rond te lopen. Wie er woont leeft eigenlijk in een soort permanente tentoonstellingsruimte.
Vanaf de binnenplaats kom je bij de trap naar de bovenste appartementen waaronder de Salone dei Mappamondi met twee grote schitterende oude wereldbollen uit het einde van de zeventiende eeuw. Ze zijn vervaardigd door de kosmograaf Vincenzo Coronelli.
De gevel aan de Via del Cefalo, met op de hoek een fontein met een putto tussen dolfijnen (uit de zestiende eeuw), is van een statige somberheid en verwijst op geen enkel moment naar de pracht die zich in het palazzo bevindt.
Op de binnenplaats met arcaden bevindt zich links een vijftiende-eeuws paneel met de afbeelding van de Madonna met het kind.
Het gelijkvloers van het gebouw heeft een oppervlakte van 2.025 m², met een prachtig terras van 275 m² plus vier balkons. Opmerkelijk is de prachtige Italiaanse tuin 688 m²) met heggen, een fontein, standbeelden, banken en een mooi nymphaeum van 70 m².
Eén van de grootste charmes van dit prachtige palazzo zijn de twaalf fraaie zalen, bevolkt met marmeren beelden, versierde plafonds, glas-in-loodramen, allemaal beschilderd volgens enkele van de belangrijkste cycli van het maniërisme.
Onder meer het werk van Francesco Salviati valt op, die ook de fresco’s maakte in de voormelde hal van de Salone di Mappamondi, net als de creaties van Pietro da Cortona en Jacopino del Conte.
Er is ook een kamer zonder fresco’s, namelijk een kleine servicekamer die uitgeeft op de keuken en bijkeuken, op vier andere kamers en op een badkamer. Bijna elk van die kamers zijn zo groot als een gemiddeld appartementje in Rome.
Een andere vleugel op het gelijkvloers is ingericht als een modern appartement met vier slaapkamers, een badkamer en een keuken.
Het gebouw beschikt ook over enkele grote magazijnen. Op de binnenplaats kunnen drie auto’s parkeren, een luxe in het drukke Rome.
Grenzend aan het palazzo is er nog een gebouw van drie verdiepingen met een afzonderlijke ingang langs de Vicolo Orbitelli, bestaande uit vijf appartementen, een zolderruimte, twee kelders en garage, samen goed voor 650 m².
Een ander appartement (130 m²) heeft een afzonderlijke ingang langs de Via Giulia. Ten slotte is er nog een kantoorgebouw van drie verdiepingen, dat eveneens bij het palazzo hoort.
Als het palazzo je bekend voorkomt, is dat zeker mogelijk. Het werd in 2013 voor verschillende scènes als decor gebruikt in de Oscarwinnende film La Grande Bellezza van Paolo Sorrentino.
Een ander leuk weetje: uit dit paleis komt de verzameling van bijna zevenhonderd schilderijen die later de basis van de collectie in de Pinacoteca Capitolina zouden vormen.
Het was kardinaal Sachetti die de fraaie verzameling uitbouwde. Zijn erfgenamen verkochten in 1748 een deel van zijn enorme collectie aan paus Benedictus XIV (1740-1758), die er de oorspronkelijke kern van de Pinacoteca Capitolina van maakte.
Palazzo Sachetti
Via Giulia 66, Rome
Meer foto’s van Palazzo Sachetti vind je op de website van Sotheby’s
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 28 april 2021. Bekijk het origineel.