Het Museo d’Arte Contemporanea, kortweg MACRO, in Rome is bij heel wat toeristen waarschijnlijk een nobele onbekende plek. Nochtans, ook al hou je niet van moderne kunst, is dit museum een bezoek meer dan waard, al was het maar alleen om het prachtige gebouw te bezichtigen waarin het is ondergebracht. Na een nieuwe restauratiefase is het MACRO aan de Via Reggio Emilia 54 opnieuw open en zijn er tot 5 april 2010 maar liefst zeven tentoonstellingen te bekijken. Het museum is niet te verwarren met het MACRO Future, een zusje, op dezelfde leest geschoeid, maar gevestigd aan de andere kant van de stad, in het voormalige slachthuis van Testaccio. Ook hier geldt hetzelfde: ook al hou je niet van de kunstwerken, een bezoek aan het immense historische gebouw loont de moeite.
Rome ademt oudheid, dat weten we allemaal. Maar Rome zou vandaag geen wereldstad zijn indien er geen aandacht zou zijn voor het hedendaagse. Wat moderne kunst betreft, worden de liefhebbers tegenwoordig aardig verwend. Na de grote bloeitijd van de Italiaanse kunst eind jaren zestig, begin jaren zeventig, raakte de hedendaagse kunst wat op de achtergrond. Ze was er wel, maar kende geen spraakmakende ontwikkeling. Nu is dat heel anders. Het MACRO (Museo d’Arte Contemporanea di Roma), geopend in 2002, pakt de zaken ambitieus aan en is tegenwoordig verspreid over maar liefst vier gebouwen op twee locaties.
De vestiging Macro Future in het voormalige slachthuis van Rome, het Mattatoio, vlak naast Monte Testaccio, is nu zelfs één van de meest trendy kunstmusea van de stad. Dankzij de late openingsuren (tot middernacht!) is het museum bovendien heel geschikt om te bezoeken als afsluiting van je avond of, voor de nachtraven onder ons, juist vóór het begin van je avondje uit in Testaccio, waar zich de ene cocktailbar naast de andere nachtclub bevindt. De vormgeving van het museum en de hedendaagse kunstwerken doen je bezoek uitgroeien tot een toffe ervaring. Het hoofdgebouw, ondergebracht aan de Via Reggio Emilia (een zijstraat van de Via Nomentana) in de voormalige brouwerij Peroni (ook hier weer een mooie, moderne invulling van een oudere, industriële site), bestaat uit een aantal kleinere tentoonstellingsruimtes. Sculpturen, foto’s en schilderijen nemen nu de plaats in van de brouwketels. Het gebouw is achter de binnenpleinen verbonden met een grotere hal, ontworpen door Odile Decq.
In het vroegere slachthuis van Testaccio zijn door MACRO dan weer twee paviljoenen in gebruik genomen, waar, onder het fraaie 19de-eeuwse smeedwerk, grootschalige tijdelijke tentoonstellingen worden gepresenteerd. MACRO Future toont ook recente aanwinsten. De bedoeling was aanvankelijk om een institutioneel centrum in het leven te roepen dat het publiek zou laten kennismaken én confronteren met contemporaine kunst op wereldniveau maar ook van jonge, beginnende kunstenaars. Met een voortdurend toenemend aantal bezoekers en een groeiend prestige, is de vaste collectie op enkele jaren tijd uitgegroeid tot een ware blikvanger. Want het museum blijft voortdurend nieuwe werken aankopen.
Enkele jaren geleden richtte een discrete maar machtige groep van 18 jonge Romeinse verzamelaars, onder wie Giovanni Giuliani, Pino Calabresi, Filippo Saruffini en Stefano Sciarretta, een aankoopcommissie voor het museum op, genaamd de ‘MACRO-Amici’. En hoewel dit in andere steden een vrij normaal verschijnsel is, was dat voor Rome een radicale verandering. We willen het museum steunen in al haar initiatieven en moedigen samenwerking met de zakelijke en de particuliere sector aan, verklaarde Giuliani, een notaris, bij de oprichting. Hij omschrijft MACRO als een klasse A-museum, een opening naar de wereld. De MACRO-Amici willen het museum helpen met het aankopen van toonaangevende kunstwerken van Italianen.
De zeven tentoonstellingen die momenteel in het MACRO worden getoond, behoren tot de top in hun genre. Je vindt ze allemaal op www.macro.roma.museum. Enzo Cucchi neemt met ‘Costume Interiore’ de bezoeker mee op een esthetische droomtocht. Romeinse naoorlogse architectuur wordt opnieuw tot leven gebracht door fotograaf Oscar Savio (1912-2005). Tussen al deze moderne en spraakmakende kunstenaars is de verwezenlijking van Ilya en Emilia Kabakov ongetwijfeld de meest indrukwekkende en prettige. Zij pakken uit met een gigantisch blauw tapijt op de vloer, omringd door foto’s die gewoon op een rijtje tegen de grond zijn geplaatst. Je bent dus gedwongen jezelf op z’n minst te bukken. Je krijgt bij het betreden van de ruimte tevens het verzoek om je schoenen uit te doen vooraleer je op het blauwe tapijt gaat wandelen. De enorme ruimte is volkomen leeg maar omdat de kunstenaars her en der zelf schoenen hebben laten rondslingeren, krijg je de indruk dat er elk moment ergens onzichtbare bezoekers kunnen opduiken. Een bizarre ervaring, die bovendien erg knap is opgebouwd.
MACRO
via Reggio Emilia, 54 – 00198 Roma
tel +39 06 6710 70400
fax +39 06 855 4090
macro@comune.roma.it
www.macro.roma.museum
MACRO FUTURE
Piazza Orazio Giustiniani 4 – 00153 Roma
tel +39 06 6710 70400
fax +39 06 855 4090
Oorspronkelijk gepubliceerd door de stichter van S.P.Q.R. op romenieuws.wordpress.com, op 4 maart 2010. Bekijk het origineel.