De Vaticaanse Archieven publiceerden recent het ‘Processus contra Templarios’, een facsimile op 799 exemplaren met de originele akten van het proces tegen de Tempeliers, de ridderorde die onder paus Clemens V werd ontbonden. De originele publicatie werd zes jaar geleden aangetroffen in de geheime Vaticaanse archieven, nadat het jarenlang verkeerd was geklasseerd. Uit dit document zou blijken dat de paus duidelijk heeft gehandeld onder politieke druk van de Franse koning Filips IV. De akten, bekend als het ‘Perkament van Chinon’, vertellen over het proces van Clemens V tegen de Tempeliers, hun ontbinding en de pauselijke absolutie voor alle ketterijen.
De Tempeliers werden na de eerste kruistocht van 1099 in Jeruzalem gesticht door de Franse ridder Hugues de Payns als een religieuze en militaire orde die zich vooral in de twaalfde en dertiende eeuw verdienstelijk maakte bij de begeleiding en bescherming van christelijke bedevaarders naar Jeruzalem. Het hoofdkwartier van de orde was gevestigd op de Tempelberg, waar nu de Al-Aqsamoskee staat. Om de zending te vervullen werden overal commanderijen gebouwd, die er op hun beurt toe bijdroegen dat de orde een belangrijke financiële bemiddelaar zou worden.
Vele koningen en heersers deden op de Tempeliers een beroep voor hun financiële transacties of het bewaken van hun schatten. In die periode ontstonden ook de talrijke legenden en het verhaal van een grote schat die de Tempeliers in Jeruzalem zouden hebben ontdekt. Dit zogenaamde ‘Grote Geheim’ zou niet zozeer financieel van aard geweest zijn, maar uit documenten en informatie hebben bestaan die de Kerk in grote verlegenheid zou kunnen brengen. Zo is het verhaal ontstaan dat de Tempeliers met hun geheime informatie te veel macht over de Kerk hadden gekregen en dus vernietigd moesten worden.
In de dertiende eeuw waren de Tempeliers inderdaad de rijkste en meest invloedrijke orde in het Westen. De orde werd op 22 maart 1312 door Clemens V ontbonden na een proces waarin haar leden van ketterij werden beschuldigd. De ondergang was vooral te wijten aan de Franse koning Filips IV, die in 1307 wanhopig op zoek was naar fondsen en besloot tot de arrestatie en marteling van de Tempeliers. Om de vrede met Frankrijk te bewaren, besloot de paus dan maar tot de ontbinding van de orde.
De laatste grootmeester van de Tempeliers was Jacques de Molay, hij stierf op 18 maart 1314 te Parijs op de brandstapel. De Molay heeft gedurende zijn (schijn)proces altijd gezwegen, hoewel voor zijn executie via martelingen is geprobeerd om hem de Tempeliersgeheimen te ontfutselen. De beschuldigingen van ketterij, homoseksualiteit en aanbidding van “Baphomet” waren voor die tijd ongehoord. Het verhaal wil dat de Molay op de brandstapel de koning en de paus vervloekte. Dat moet effect hebben gehad, want beiden stierven nog geen jaar later. Nadat de orde van de Tempeliers was opgeheven, werden veel leden en bezittingen opgenomen door de Hospitaalridders. In Portugal werden de Tempeliers vrijgesproken en veranderden ze hun naam in Ridders van Christus.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk op 24 november 2007 op het Romenieuws-archief.